Op 8 oktober 2003, lang voor Corona en de hit ‘Anderhalf’, kwam de toen 20-jarige Ali B met Leoni Jansen’s wereldconcert ‘A tribute to diversity’ naar de Oosterpoort in Groningen. Het was jaren voor zijn doorbraak met hits als ‘Leipe Mocro Flavour’ en tv-programma’s als ‘Op volle toeren’. Het was een half jaar na de moord op Pim Fortuyn en een jaar na 9/11. Ook toen was het crisis in Nederland. We waren bang voor elkaar, ‘autochtonen’ en ‘allochtonen’, en de multiculturele samenleving was misschien wel mislukt.
En ineens staat daar een onbekende (in het taalgebruik van de jaren 00) kutmarokkaan in een geel trainingspak op een groot podium aan de Diepenring die de show steelt en de harten veroverd met een rap over een geïntegreerde hosselaar genaamd Ali B alias Ali Baba. Tijdens de afterparty zorgt hij er eigenhandig voor dat zijn diverse collega’s en mijn overwegend witte gasten met elkaar in contact komen. Hij springt op een tafel en maant de twee groepen, die op veilige afstand hun eigen nabespreking doen, te husselen. Zo eenvoudig de spontane inval, zo vruchtbaar het resultaat. Er wordt gelachen, gesproken en geproost. Het ijs is gebroken en het water stroomt die avond door de multiculturele samenleving. Het is duidelijk dat we verleid zijn door een persoonlijkheid waar we meer van zullen horen. Iemand die laat zien dat de potentie van diversiteit veel meer met vaardigheden dan met meningen te maken heeft. In de taal van toen: ‘denk win-win’, ‘wees nieuwsgierig naar de ander’ en ‘creëer synergie (1+1=3)’. Toen wisten we echter nog niet dat Ali Bouali hetzelfde boek had gelezen als wij, de voornamelijk witte klanten en organisatieadviseurs van Pentascope. ‘De zeven eigenschappen van effectief leiderschap’ van Stephen Covey had Ali’s leven veranderd en het onze.
#trompsingel27 #diepenring #drijfveren #kompas